Benim hayatım doktorların yüzünden eskiden, sadece annemin kucağında yatmaktan ibaretti konuşamıyordum, hep yatıyordum yani annem öyle diyor…                                                                                   

   Ben hayattan hiçbir zaman umudumu kesmedim, kesmeyeceğim de... Çünkü inanıyorum; bu hayat beni daha ileriye götürecek. Şimdi orta 2’deyim, yani 6.sınıfın sonundayım.

  Ben 1.sınıfı okumadım biliyor musunuz? Öğretmenim durumumdan dolayı istemedi beni. O günleri hatırlıyorum da, ne kadar da üzülüp, ağlamıştım. Ama yine de, o zamanlar da hiç umudumu kesmemiştim. Çünkü biliyordum, inanıyordum. Babamın dediği gibi ‘inanmak, başarmanın yarısıdır’…

   "Şuan ne yapıyorsun?" dediğinizi duyar gibiyim şuan. 8.sınıf ve hemşirelik hayalleri kuruyorum. Doğru söylemek gerekirse, geleceğimden endişeli değil, çok meraklıyım her zaman ki gibi. Beni bilen bilir, tanıyan tanır, ben  inanıyorum, inanıyorum... Sevdiklerimin bir tanesi de cennette. O da canımdan çok sevdiğim, bir tanecik canım ANNEANNEM.  Şeker hastasıydı, şekeri gözlerine ve ayaklarına vurmuştu. Onun için çok ağladık, hissetmiştir değil mi..?

    Vee sonuç olarak’ta Anneannemin ölümüyle mahvolduk, özellikle biricik annem …