Sürekli içinde bulunduğum, soframı, kalbimi, evimi paylaştığım insanlar

Gün gelir yabancı olur muydu?

Hiç yaşanmamışçasına inkar ederler miydi varlığımı?

Düşer miydim hatıralara bir an olsun..

İsmin geçer miydi yeni sohbetlerde?

Yoksa yerime yenileri çoktan mı gelmişti?

Bu kadar mıydı vefa dediğimiz şey?

Bu kadar kolay mıydı unutmak, unutulmak?

Hiç bu kadar yalnız olmamıştım..

Hiç bu kadar benliğimi sarmamıştı bu his.

Çok özledim diye haykırmak istediklerim

Hiç bu kadar yabancı olmamıştı..

Sessiz sakin birbirinin aynı günler

İçimde bir ben bir de ben de öte Rabbim..

Ne kafi başkasına, ne gerek ?

Sen onları; seviyorum deyip de unutanları

Söz verip de tutamayanları

Sana havale ettim Rabbim..

Bildiğin gibi et !!