Hayaller..

Abartmayı sevdim ben senle..

Olmasa da olacakmış gibi hayal kurdum gecelerce..

Gerçek o kadar aşikardı ki..

Benden başka herkes farkındaydı..

Aslında bende farkındaydım ama işime gelmiyordu işte

Hayal kurmak daha cazipti ..

Dünya daha güzeldi onla

Sevmek daha güzeldi..

Mesela hiç bitmezdi ne olursa olsun..

Her ihtiyacı olduğunda dibindeydi hatta ihtiyacı olmasa bile..

Çok özlerdi çünkü..

Tahmin edemeyeceği kadar çok..

Çok severdi..

Sadece sözden ibaret değildi bazı şeyler..

İliklerine kadar hissederdi sevildiğini..

Hayat onun etrafında dönüyordu

Bense onun

Şikayetçi değildim ama..

Herşey pembeydi toz pembe..

Hüznün rengi bile pembeydi..

Başkası acıtırdı o sarardı..

Gülüşüyle biterdi herşey..

M’lerin en vurgulu olduğu bir sözcük , yeterdi unutmaya..

Yeterdi de pişmanlık sarardı her yanımı

Ne kadar da saçma sapan bir şey için üzdüğüm için onu..

Şanslıydım o kadar çok şanslıydım ki

Mutluydum ayaklarım yere basmıyordu..

Ne yazik ki bu yaşadığım ne bir masaldı ne de  gerçek..

Zaman ilerliyordu ..Yaşadığımdı benimle kalan tek..

Sonu gözükmeyen, dikenleri insan olan bu çetrefilli yolda,

Yürümeye cesaretim yoktu..

Canımın acımasından ziyade canını acıtacaklarımdan korkuyordum..

Cesaret edemiyordum onun gibi

Sahiplenemiyordum..

Gözümü kapayamıyordum..

Mutluluğumun yarım kalmasına aldırmaksızın,

Bir çok mutsuzluk üzerine mutluluğun kurulamayacağını bilmek..

Bile bile yürümek..

Nasıl olurdu nasıl olacaktı?

Hiçbir zaman haklı olamayacağım davamda, sevgimde, aşkımda

Söyle boncuk sevdiğim

Mağdur, zayıf, savunmasız ve kimsesiz “O” mu olacaktı yoksa ben mi?