Başlamıştı yaprak dökümü..

Birer birer dökülüyordu inandığımız şeyler ..

Bitmezdi bitemezdi hiç bitmeyecekti bize göre..

Bitiyordu işte.. Engel olamıyordum.

Ya da bitmesini mi istiyordum bende.?.

 Acı veriyordu bu sefer hasretlik..

Güzel anılarda işe yaramıyordu.

Avutamıyordu bu beni..

Keşkelere sarılmak istemiyordu kalbim..

Yakıştıramıyordum keşkeyi sana..

Öylesine karma karışık duygular ile doğrular , gerçekler , hayaller , olmasını istediklerim , olmayanlar vs..

Listenin ne ucu görünüyordu ne de sonu..

Karanlıktı son sisli.

Göremiyordum sahiplenemiyordum..

Benim diyemiyordum..

Sonuna kadar gitme cesareti bulamıyordum kendimde..

Güvenemiyordum eskisi gibi..

Sonra avaz avaz kızıyordum..

Neden bu kadar yalnız bıraktın diye.

Suçlu çıkarıyordum seni . Çıkarmıyordum hatta öyleydin çünkü..

Silmek istiyordum benden izlerini..

Bir çırpıda unutmak istiyordum da yapamıyordum..

Nasıl bir amelelikti bu..

Çekiyordum kzıgınlığını sevgini hasretini..

Sana dair ne varsa..

Senin haberin oluyor muydu ey sevgili ?

Ne hallerdeyim biliyor muydun!

 Neydi çok önemli olan da beş dakikan yoktu bize?

Alışkanlıklarımız mıydı bizi bu sona götüren?

Ya da bırakamaz düşüncesi mi?

Soru sormak istemiyordum artık..

Uzaklaşıyordum senden..

Farkındaydın ya da değildin..

Eğer hayırlısı buysa hakkımızda derken bile içimin titrediğini hissediyordum da

Elimden bir şey gelmiyordu..

Güzel gözlü sevgili

Keşke sana yakışmadı